[My Fiction] When I Love YOU!!
posted on 05 Oct 2009 00:37 by candiez-pINTRO
“ไปแล้วนะฮะ~”
สิ้นเสียงร่ำลา คิมคีย์บอม
ก็รีบวิ่งเข้าไปหอมแก้มผู้เป็นแม่
พร้อมทั้งหยิบขนมปังหนึ่งแผ่นจัดการคาบไว้ที่ปาก
แล้วก็รีบทำเวลาออกจากบ้าน ก่อนที่เขาจะไปถึงโรงเรียนช้ากว่านี้
“เฮ้ยยยยยย รอด้วยดิวะ ...
คีย์ ไอ้คุณคีย์ ไอ้คีย์”
ส่วนนี่ก็ลูกชายตระกูลคิมคนโตของบ้าน
ที่กำลังใช้ช่วงขา
อันสั้นแต่มีประโยชน์เป็นอย่างมาก
รีบออกวิ่งตามน้องชายคนสนิทไป เพื่อไปให้ทันเข้าเรียน
“ให้มันได้อย่างนี้สินะ ลูกชายสองคนนี้เนี่ยะ” คุณนายคิมส่ายหัวให้กับการกระทำของลูกชายสองคนของบ้าน
เพราะอย่างนี้แหละนะ บ้านนี้จึงมีเสียงหัวเราะ และโหวกเหวกโวยวายทุกเช้าให้ใคร ๆ ได้ยิ้มแย้มไปตาม ๆ กัน
“
“
“
“
“
“
“
“
“
“ฮุ้วววววววว..
หวุดหวิดตั้งแต่วันแรกเลยหรอเนี่ยะ”
อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว ก็จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว
ยังดีนะ
ที่ไม่รอไอ้พี่ชายตัวยุ่ง ไม่เช่นนั้น คิมคีย์คนนี้ต้องมาโรงเรียนสายตั้งแต่วันแรกเป็นแน่แท้
“คีย์ ..... นั่นคีย์ใช่ไหม”
หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อหันไปตามทางเสียงเรียกที่กำลังเรียกชื่อตัวเองอยู่
.. ใครฟะ ใครเรียกหาคนหล่อ
แต่เช้ากันเชียว
คีย์หันไปมองหาต้นเสียง
พร้อมกับเพ่งสายตาอยู่นานสองนาน ก็ยังนึกไม่ค่อยจะออกว่าคนตรงหน้า
ที่เรียกเขาเมื่อกี๊นี้เป็นใคร
“คะ คะ ใครฟะ.....” พึมพำคำถามนี้อยู่กับตัวเอง แต่สายตาก็ยังจ้องคนตรงหน้าไม่ลดละ
“นี่จำเราไม่ได้จริงๆหรอ
... ทำไมมันน่าน้อยใจอย่างนี้นะ”
คนแปลกหน้าพูดงอนๆ พร้อมกับทำตา
กระพริบปริบๆ แบบที่ตัวเองชอบทำ ตั้งแต่เป็นเด็กๆ
จนติดนิสัยแก้ไม่หายเสียที
คีย์ใช้ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวเป็นนานสองนาน ....
“เฮ้ย ... อย่าบอกนะว่า ......”
“อะไรหรอ บอกอะไร” คนฟังเองก็มีสีหน้าท่าทางตกใจอยู่เหมือนกัน
“อย่าบอกนะว่า ... ทะ ทะ แทมิน แทมินใช่หรือเปล่า” คีย์พูดรัวจนคนตรงหน้าหลุดหัวเราะออกมา
“ฮ่า
ฮ่า ฮ่า คีย์นี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ พูดซะรัวเชียว”
ว่าแล้วก็ยังไม่วายหยุดหัวเราะคนพูดรัวที่ทำ
หน้าตาตื่นอยู่ตรงหน้า
“เฮ้ย
แทมินจริงๆด้วยอ่ะ”
ว่าแล้ว คิมคีย์ก็ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปจับไหล่เพื่อนรักหันซ้ายหันขวา
หมุนตัวไปมาสักสองสามรอบ
“โอ้ยๆๆๆ
พอแล้ว เราเริ่มเวียนหัวแล้วนะคีย์ .... นี่เราเอง แทมิน อีแทมิน ตัวจริงเสียงจริง”
ยังไม่ทันที่
คีย์จะได้พูดอะไร ก็มีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
“แล้วนี่ก็อีจินกิตัวจริง
เสียงจริงด้วยเหมือนกัน”
อีจินกิ พี่ชายคนเดียวของแทมิน ที่เพิ่งเดินมาถึงไม่นาน
ก็ขอเข้ามาทักทายคีย์ด้วยอีกคน
“เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย.... พี่จินกิ แทมิน เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
“จะเฮ้ยอีกนานไหมเนี่ยะ” สองพี่น้องตระกูลอีถามออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
“อ้าวพวกเธอสามคนน่ะ .. นี่มันได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ยังมายืนคุยกันอยู่ได้”
เสียงอาจารย์ฝ่ายปกครองที่หันมาดุทั้งสามคน ... นี่มันเพิ่งเปิดเทอมวันแรกก็ไม่ควรจะก่อเรื่องแหละเนอะ
“ครับๆๆๆ”
ทั้งสามคนตอบรับอาจารย์พร้อม ๆ กัน แล้วก็หันมาหัวเราะใส่กัน
แล้วก็พากันเดินให้พ้น
จากหน้าประตูโรงเรียนไป
“ว่าแต่ว่า
.... แทมินกับพี่จินกิ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ ไม่เห็นจะมีใครเคยส่งข่าวผมเล๊ยยยยยย
สักนิดเดียว โคตรน้อยใจว่ะ”
คนเดินนำหน้าที่ตอนนี้ กลายเป็นว่าเดินถอยหลัง
เพื่อจะคุยกับเพื่อนและพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนานแสนนาน
ตั้งแต่สมัยที่คีย์ยังอยู่
ป.ห้าได้มั้ง ก็แทมินกับพี่จินกิ ต้องย้ายไปที่อื่นตามครอบครัวไป แล้วจากนั้นก็แทบจะ
ไม่ได้ติดต่อกันเลย
“ฮ่า
ฮ่า ฮ่า เราเพิ่งย้ายกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ...
แต่เรากลับมากับพี่จินกิแค่สองคนน่ะ พ่อกับแม่อีก
สองเดือนแน่ะกว่าจะกลับมา ..
พอกลับมาคราวนี้ เราก็ไม่ต้องย้ายไปไหนอีกแล้วล่ะ ดีใจที่สุดเลยล่ะ”
อดีตเด็กหัวเห็ดบอกเพื่อนสนิท
พร้อมกับยิ้มตาหยีเป็นรูปสระอิ
“ดีๆๆๆๆเลย เราจะได้ไม่เหงา”
“อะไรกันคีย์
อย่ามาพูดจาเอาใจเราหน่อยเลย คีย์เนี่ยะนะจะเหงา ...
ไม่เห็นจะติดต่อเรากลับไปเลยเนอะ
พี่จินกิเนอะ
อย่างนี้เพื่อนเยอะจนลืมเราไปแล้วมากกว่า”
“โห่ยยยย
แทมิน .. ก็นายไม่ทิ้งอะไรไว้สักอย่างเลยนี่หน่า
แล้วอย่างนี้ชั้นจะติดต่อได้ไงเล่า”
คนตัวขาวเบะปาก
อย่างงอนๆ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“อ้าว... หัวเราะไรอ่ะพี่จินกิ .... อ๊ะ!!”
ยังไม่ทันจะพูดจบ คีย์ก็รู้สึกตัวว่า
แผ่นหลังของตัวเองไปกระแทกกับกระเป๋าของใครบางคน คีย์รีบหันหน้าไปเพื่อ
จะขอโทษ
แต่คนตัวสูงที่โดนชน ก็ทำเพียงแค่ปลายตามองมาที่คนตัวบางที่ยืนอยู่ด้านหลังแค่นั้น
แล้วก็รีบสาวเท้า
เดินออกไป
“อ้าวเฮ้ย .... ไรวะ ยังไม่ทันจะขอโทษ เดินหนีไปซะแล้ว ไม่มีมารยาทสุด” ว่าแล้วก็ทำหน้ายู่ใส่อากาศตรงหน้า
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถึงห้องแล้ว งั้นพี่ไปก่อนนะ” ว่าแล้วอีจินกิ ก็ต้องขอตัวไปห้องเรียนของตัวเองบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้น
มีหวัง .. โดนคาดโทษตั้งแต่วันแรกแน่ ๆ
TBC*